16-10-09

Boek: Geniet! van Marijke Boel

.

16 oktober 2009

Geniet!

Ik ben het boek aan het lezen van Marijke Moel. Het heet Geniet! Facing death, celebrating life. Marijke overleed op haar vijfentwintigste aan een hersentumor negen maanden na de diagnose die gesteld werd in Australië aan het eind van een wereldreis die ze maakte. Ze doet zo prachtig verslag van haar ziekzijn en alle liefde, beperkingen, verdriet, haaruitval, angsten, behandelingen, gedachten, geluk, mensen, God en hoop daaromheen.
Ik word er oorverdovend stil van.

Ze beschrijft in het boek hoe alleen je bent als je ziek bent. Daar hebben wij als gezonde mensen geen weet van. Wij doen de hele tijd maar alsof ons leven niet op kan. Ik spreek voor het gemak maar van 'wij', want er zijn helaas natuurlijk ook genoeg mensen die precies weten waar Marijke het over heeft, had, heeft. Vaak denk ik aan San, die de laatste tijd geeneens energie heeft om haar weblog te schrijven. Als je ziek bent, ben je als je geluk hebt omgeven door mensen die je liefhebben en voor je zorgen. Maar de meesten gaan na jou te hebben bezocht weer naar huis. Ze stappen op hun fiets, denken weer aan het volgende, duwen jou een beetje weg in hun hoofd en maken zich vervolgens druk om hoe hun haar zit.
Dat is zo, dat is nou eenmaal zo.

De meesten van ons doen net alsof ze zelf nooit dood zullen gaan. Kanker krijgen, ziek en dood is iets voor anderen en hup, daar gaat die kop weer het zand in. Dat hoort zo, dat schijnt menselijk te zijn. Dat je leed van anderen een beetje van je afschudt, en dan weer verder gaat met je eigen zogenaamd belangrijke beslommeringen. Ik snap het ook. Ik dóe het zelf ook, want wat is er fijner dan te denken dat jij nog niet aan de beurt bent. Ik ben alleen wél dagelijks dankbaar dat ik er bén. Dat ik meestal zonder pijn ben, gewoon met mijn dikke kop naar de lucht kan kijken en kan genieten van de wolken, de wind, en van alles dat God ons gegeven heeft, denk ik dan. Maakt mij het uit hoe je het noemt: God, iets, alles, we zijn met z'n allen God en niets menselijks is ons vreemd en we gaan állemaal dood, maar dat lijken we ons niet allemaal zo goed te (willen) beseffen. Dat hoeft ook niet, als je dan goddomme maar wel dankbaar bent en je zegeningen telt. Ik zou er bijna kwaad van worden, omdat ik zoveel vanzelfsprekendheden en ondankbaarheid om me heen zie. En tegelijk: wie ben ik om mensen te dwingen dat ze dankbaar moeten zijn. Vaak moet je eerst zelf een ongelofelijke knal tegen je kop krijgen voordat je je zegeningen gaat tellen. Maar wat zou het leuk zijn als je nou eens geen klap op je kanis nodig zou hebben om dat te beseffen. Dat zou pure winst zijn.

En dat is nou precies wat Marijke vraagt met haar boek: of mensen meer willen gaan genieten terwijl ze nog niet ziek zijn. Dat haar tumor er misschien voor zou kunnen zorgen dat meer mensen zouden gaan genieten. Ze schreef het ook al gezond en wel uit Australië aan iedereen die haar lief was: dat mensen meer moesten gaan genieten, maar ze gingen pas écht luisteren toen ze kanker in haar hoofd kreeg en dezelfde boodschap verkondigde. Kennelijk moet het er bij ons echt ingewreven en plat tegen ons gezicht aan gehouden worden, voordat we rigoureus zaken omgooien, gaan genieten, gaan relativeren en aandacht geven aan dat wat aandacht verdient en dankbaar zijn met wat er is.

Ik heb er af en toe gesprekken over: wat kwaliteit van leven is. Voor sommige mensen is kwaliteit van leven om het nooit over de dood te hebben. Gewoon dan maar te zien wat er komt op hoop van zegen. Voor anderen is kwaliteit van leven om de dood al in het leven proberen een plek te geven. Ik weet alleen wat mijn eigen kwaliteit is en ik probeer mijn geduld te trainen met mensen die daar compleet anders over denken dan ik. Die het leven als een vanzelfsprekendheid ervaren en zegeningen niet eens zien, terwijl er dagelijks mensen vechten met pijn, angst, depressie, armoede en eenzaamheid.

Niks in het leven is vanzelfsprekend. Alle mensen die ik op het kankercentrum aan de lijn heb en de dood in de ogen zien of hebben gezien, vertellen dat het enige waar het in het leven om gaat de liefde is en de kleine momenten van alledaags geluk. Die zien, en er dankbaar voor zijn. Niemand zegt op zijn sterfbed 'Had ik maar meer gewerkt'. Wat zou het toch jammer zijn als je eerst ziek zou moeten worden om je dat te beseffen. Laten we vandaag dankbaar zijn naast alles dat er vast niét is, met alles wat er is. Alleen vandaag, voor Marijke, zodat haar tumor er niet voor niets is geweest.
Leve Marijke.
Amen.

22:18 Gepost door Sanguinfonds in Boeken | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.