12-03-09

Kankerartsen en burn-out

10/03/09,08:22, mediargus De Standaard

 

Kankerartsen op rand van burn-out

 

Artsen en ook verpleegkundigen die met kankerpatiënten werken, lopen een hoog risico op een burn-out.

 

Een echte burn-out komt niet zo vaak voor onder kankerhulpverleners. Van de 550artsen en verpleegkundigen die meewerkten aan een onderzoek van het Cédric-Hèle-instituut, vertonen er twaalf, of amper 2procent, alle tekenen van die stressziekte.

 

Veel meer kankerspecialisten en -verpleegkundigen balanceren echter op de rand van het syndroom. Meer dan de helft van de artsen voelt zich emotioneel uitgeput en een derde onder hen kan zich niet meer inleven in zijn patiënten. Dat zijn dan artsen die vrij cynisch in hun vak staan en nog nauwelijks oor hebben voor de emoties van de personen die ze behandelen.

 

Emotionele uitputting en depersonalisatie: het zijn twee elementen die tot een burn-out kunnen leiden. Op voorwaarde dat men ook serieus begint te twijfelen aan zijn persoonlijke bekwaamheid en dat valt in deze beroepsgroep gelukkig nog erg mee. De meesten voelen zich wel bekwaam en veruit een meerderheid scoort ook hoog op arbeidstevredenheid.

De subgroep die zich het beste voelt, zijn de borstverpleegkundigen. Misschien niet toevallig: die specialisatie is vrij nieuw en de borstverpleegkundigen krijgen vrij veel ruimte om hun baan vorm te geven. Ze krijgen veel krediet voor wat ze doen.

 

Borstverpleegkundigen en ook psychologen lopen drie keer minder kans op een burn-out dan kankerartsen. Artsen die in meer dan één ziekenhuis werken, branden sneller op. Zij die ook tijd hebben voor research, staan steviger in hun schoenen.

 

De Brusselse oncoloog Wim Distelmans noemt de bevindingen verontrustend en zegt dat de uitputting van de helft van zijn confraters een grote invloed heeft op de patiënten. 'Wanneer oncologen zich niet inleven in de patiënt, trekken ze onvoldoende tijd uit. Ze schrijven ook geen of te weinig brieven naar de huisarts, waardoor de communicatie tussen de zorgverleners mank loopt. Ook dat heeft een weerslag op het welbevinden van de patiënt. En dan is er nog de therapeutische hardnekkigheid: het is makkelijker snel een volgende afspraak te boeken om nog een behandeling te starten, dan om tijd uit te trekken voor een goed gesprek over de zin van die behandeling.'

 

Dat heeft ook te maken met de lage verloning van kankerartsen, zegt Distelmans: 'Wij leveren geen dure technische prestaties. Wij onderzoeken patiënten en praten met hen. Die intellectuele act zou beter vergoed mogen worden. Het paradoxale is dat de oncologische geneeskunde de overheid handenvol geld kost, maar dat is te wijten aan de vele peperdure geneesmiddelen tegen kanker.'

 

Distelmans en het Cédric-Hèle-instituut promoten de uitbouw van de psychosociale zorg op kankerafdelingen. 'Dat is goed voor de patiënten, maar ook voor de verpleegkundigen en artsen die er werken.' De minister van Onderwijs, Frank Vandenbroucke (SP.A), geeft 100.000 euro projectsubsidie aan het instituut om daartoe opleidingen te organiseren.

 

00:50 Gepost door Sanguinfonds in Psychosociaal | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

De intellectuele acte op e voorgrond Om over na te denken, want dit kan zeker allemaal nooit de bedoeling zijn...

Gepost door: dr Ann | 12-03-09

De commentaren zijn gesloten.