03-06-08

Helden

door Martijn Beukhof, 18/04/2007   

Wanneer ik nu mijn verhaal vertel doe ik dat vrij nuchter en laat de oude emoties zoveel mogelijk achterwege. Ja, het was een moeilijke en zware tijd, maar het is een afgesloten hoofdstuk. Waarom zou ik een ander belasten met het verdriet en de pijn van toen? De mensen die mijn verhaal hebben gehoord of gelezen, vertellen met regelmaat dat ze onder de indruk zijn van mijn manier van omgaan met de ziekte. Ik vraag mezelf echter af of het daadwerkelijk wel zo indrukwekkend is. Ik zou mezelf niet direct bestempelen als held.

Ik heb gevochten tegen een ernstige ziekte. Ik heb gevochten tegen de dood. Een vraag die soms bij mij opkomt is: “Hoe zou een ander in mijn situatie handelen?”. Toen de diagnose leukemie werd vastgesteld was er eerst verdriet, maar dit maakte al snel plaats voor een wat meer genuanceerde en positievere instelling. Veel lotgenoten herkennen dit uit hun eigen ervaringen. De enorme vechtlust en wil om te overleven. Ik denk dat veel mensen het op deze manier zouden aanpakken wanneer zij in eenzelfde situatie terecht zouden komen.

Maar met geestelijke vechtlust alleen red je het niet. Al is de wil om te overleven nog zo groot, je blijft als patiënt afhankelijk van de cytostatica. Bij leukemie bedraagt het percentage overlevenden na 5 jaar slechts 40%. Ik heb dus geluk gehad. De chemotherapie is uiteindelijk aangeslagen en mijn lichaam heeft zich staande weten te houden tijdens de zware behandeling. Een positieve instelling geeft hier slechts innerlijke rust. Het is vooral de behandeling die de beslissing maakt tussen genezen en overlijden.

Nee, ik zie mezelf niet als held. Ik heb gewoon gevochten voor mijn leven, net zoals ieder ander persoon dat zou doen. De echte helden bevinden zich in mijn omgeving. Vader, moeder, broer en zus voelden zich vaak machteloos aan de zijkant van het toneel. Ze wilden zoveel, maar hadden het gevoel zo weinig te kunnen doen. Het dagelijkse leven ging verder, hoewel hun zoon en broer in het ziekenhuis vocht voor zijn leven. Hoe hebben zij de moed bij elkaar geraapt om, naast de dagelijkse bezoeken in het ziekenhuis, hun aandacht bij hun werk te houden of om tentamens toch succesvol af te ronden? Mensen die daartoe in staat zijn, weten van doorzetten en volhouden. Dat zijn in mijn ogen pas helden!

HANDLEIDING VOOR HELD
Held word je niet zomaar en toch ook weer
wel. Het kan je overkomen als een ziekte,
stom toevallig, zonder dat een mens
begrijpt waarom nou uitgerekend jij –
je bent geen held als je je groot houdt
en niet bang bent en niet boos. Je bent
een held wanneer je zegt: dit is heel slecht
en juist daarom maak ik er het beste van.
Je bent een held als je gewoon je kaarten
pakt en speelt. Hoe het ook afloopt, voor
een held is het spel pas over als het over is,
geen tel daarvoor. Hoor je? Geen tel.

Ingmar Heytze

(terug te vinden op www.leukemie.nl)

 

18:48 Gepost door Sanguinfonds in Verhalen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Gaarne dit bericht verwijderen. Bij voorbaat dank.

Gepost door: Martijn | 21-04-12

Gaarne dit bericht verwijderen. Bij voorbaat dank.

Gepost door: Martijn | 21-04-12

De commentaren zijn gesloten.